აინშტაინს მიაწერენ ფრაზას, რომლის თანახმადაც სისულელე ნიშნავს გაიმეორო ერთი და იგივე ქმედება განსხვავებული შედეგის დადგომის იმედით. არ ვიცი ეს მართლა თქვა თუ არა, მაგრამ ვინც არ უნდა იყოს ამ ფრაზის ავტორი, სიმართლე უთქვამს. აბა ჩვენ რა გვჭირს? სულელები ვართ? რატომ ვიმეორებთ ერთსა და იგივეს და რატომ გვგონია, რომ ამჯერად მაინც გამოგვივა? იმიტომ, რომ სხვა რამ ჩვენთვის არავის უსწავლებია. ბავშვის აღზრდის სისტემები ძირითადად რეპრესიული და მანიპულატორულია. იგი დასჯა-წახალისების მექანიზმზეა აგებული და ადამიანში ცვლილებას არა შემეცნებით, არამედ იძულებით ცდილობს. ზოგ  ადამიანს ჰგონია, რომ თანამედროვე სამყაროში სწავლების პროცესიდან ფიზიკური დასჯის, როგორც მეთოდის ამოღებამ, სწავლების პროცესი ჰუმანური გახადა, რეალურად კი ჰუმანური პედაგოგიკის პრინციპები დღემდე მხოლოდ ცალკეულ სკოლებში, ექსპერიმენტების სახით თუა დანერგილი და ძალზედ იშვიათად არის რომელიმე სახელმწიფოსგან აღიარებული. ფიზიკური დასჯა მანიპულაციამ ჩაანაცვლა, ამას კი სწავლების რეპრესიული მიდგომის შინაარსი არ შეუცვლია. თქვენ ამჯერად კეთილგანწყობილი ღიმილით გარწმუნებენ, რომ თქვენი ინტერესები ლეგიტიმური არ არის, ხოლო თქვენი თვისებების ნაწილი, აუცილებლად უნდა უარყოთ.

მაგალითად, თუ თქვენ რაიმე კონკრეტული საკითხი არ გაინტერესებთ და არ გიტაცებთ, ან რაღაც მიმართულებით აქტიური არ ხართ, გეუბნებიან რომ ზარმაცი ხართ და საჭიროა შეიცვალოთ, ამისთვის კი საკუთარი თავი უნდა აიძულოთ ისწავლოთ ისეთი რამ, რაც არ გაინტერესებთ, ან გააკეთოთ ისეთი რამ, რაც არ გსურთ. თუ ფანტაზიორი ხართ, ყველა ამბავს თხრობისას ალამაზებთ და იქნებ ტყუილზეც არ ამბობთ უარს, გეუბნებიან, რომ აღარ იყოთ მეოცნებე, შეწყვიტოთ გამოგონება და დათრგუნოთ ფანტაზია. სხვანაირად თუ ვიტყვით, სასკოლო განათლების სისტემა და ზოგჯერ ჩვენი მშობლებიც, ჩვენი ისეთად არსებობის უფლებას არ აღიარებენ, როგორებიც ღმერთმა შეგვქმნა.

იმის ნაცვლად, რომ დაგვანახონ ჩვენი თანდაყოლილი ხასიათი და თვისებები და ბუნებრივად ბოძებული უნარების განვითარებაში დაგვეხმარონ, სწავლების რესპრესიული მექანიზმი ამბობს, რომ არსებობს კარგი და ცუდი თვისებები და რეპრესიით ცდილობს ჩვენ “გამოსწორებას”. ეს სამუდამოდ გვაზიანებს, გვაყენებს ღრმა ტრავმას და შეუძლებელ, წაგებისთვის განწირულ ბრძოლაში გვრთავს საკუთარ თავთან. არავის შეუძლია უარყოს საკუთარი სიზარმაცე, თუ ზარმაცია. მე არ შემიძლია არ ვიყო მეოცნებე თუ მეოცნებე ვარ, ზუსტად ისე როგორც არ შემიძლია უარვყო თანდაყოლილი აბსოლუტური სმენა და ა.შ. რა არის სწორი? სწორია დავსვათ კითხვა, როგორ გამოიყენოს ბავშვმა თანდაყოლილი თვისებები სასიკეთოდ და როგორ მართოს თავისი ხასიათი? როგორ შეძლოს იყოს ცნობიერი და საკუთარ თავში თვისებები კი არ დათრგუნოს, არამედ გაიგოს რისკენაა მოწოდებული და მისკენ მიმართოს.