რატომ უნდა ვაწარმოოთ დღიური?
საქართველოს ისტორიის მკვლევრები ხშირად დაიწუწუნებენ ხოლმე, რომ საქართველოში იშვიათად გვხვდება ისტორიისთვის ისეთი მნიშვნელოვანი წყარო, როგორიც პირადი ჩანაწერებია. როცა ადამიანებს დღიურის წარმოებას ვურჩევ ხოლმე, ხშირად მპასუხობენ შენ მწერალი ხარ და წერაც იმიტომ გიყვარს, თორემ ჩვენ ნაწერს რა ფასი ექნება, ან ვის დააინტერესებსო. არადა დრო ძალიან მნიშვნელოვანი ფაქტორია. შესაძლოა ის, რაც ახლა ძალიან ტრივიალური გვეჩვენება, რაც უინტერესო და უმნიშვნელოა სხვისთვის, ათი და ოცი წლის შემდეგ სულ სხვა მნიშვნელობას შეიძენს. იქნებ საქვეყნო ამბავი სულაც არ იყოს, მაგრამ ზოგჯერ ასეთი ჩანაწერები ერთგვარ ხიდად იქცევა ოჯახის სხვადასხვა თაობას შორის. წარმოიდგინეთ თქვენი პაპის ან ბებიის დღიური რომ გქონდეთ, რამხელა ემოციურ კავშირს იგრძნობდით? რამდენ ისეთ დეტალს გაიგებდით, რაც სულ სხვაგავარად დაგანახებდათ მათ ცხოვრებას, გადაწყვეტილებებს, იმ გამოწვევებს, რომლების წინაშეც ისინი იდგნენ. ზოგჯერ ფურცელზე გადატანილი გრძნობები, ფიქრები და ემოციები ხდება გასაღები რათა საყვარელმა ადამიანებმა უკეთ გაგვიგონ, ან ჩვენ გავუგოთ მათ. და სულ რომ სხვებს თავი დავანებოთ, ზოგჯერ ფურცელზე იმის გადატანა, რას ვგრძნობთ და ვფიქრობთ ამა თუ იმ მომენტში, საკუთარი თავის გაგებაშიც გვეხმარება.
ცოცხალი მეხსიერება მეტად არასანდო რამ არის. ზოგჯერ ერთი კვირის წინ მომხდარ ამბებს ვერ ვიხსენებთ. უამრავ რამეს დავიწყების სქელი ფარდა შთანთქავს და თუ შემთხვევით 20 წლის წინანდელ საკუთარ ჩანაწერს წაიკითხავთ, შეიძლება ისეთი რამ გაიხსენოთ, რაც დღევანდელი თქვენი თავის გაგებაში დაგეხმარებათ.
სწორედ ამაზე ვფიქრობდით, როდესაც მანუსკრიპტის ყდებად ისეთი გერმანული ქაღალდი ავირჩიეთ, რომელიც ანტიკვარული წიგნებისა და დოკუმენტების რესტავრაციასა და დაარქივებაში გამოიყენება. ის სამუდამოდ იცავს ფურცელს გაყვითლებისა და ნაწერს _ გახუნებისაგან. შესაბამსიად, თუ თქვენ მიერ შენახულ ჩანაწერს მრავალი ათეული წლის შემდეგ ვინმე გადაშლის, ის მას ზუსტად იმ სახით ნახავს, როგორც თქვენ შეინახეთ.